گاوبندی

1                                

ز شرم موی سپید است هوشیاری ما

و گر نه نیست تو را حرف مندرآری ما

دهان خشک و بیابان دیدگاه شماست

که میکشد به لجن پای بدبیاری ما

چگونه شد که چهل سال گشت و پخته نشد؟

به روی تاوهی تو، نان تازهکاری ما

زوال بارش نیسان که جرم دریا نیست

فلک چه خاطره دارد ز بیبخاری ما؟

ز کارداری چوپان نگو، که غرق دروغ

مرا حذر دهد ز گرگ نابکاری ما

درشکهچی برو تا اسب باد و منطق نور

ز گل برون کشد این بار و زور گاری ما

ز گاوبندی دهقان و چاه قاضی آب

لبت چه تر شود اینجا به برکناری ما؟!

نه وامخواه و بدهکار کس نه بستانکار

حساب چنبره بر هم زد این نداری ما

نه زندگی شد و آزادی و نه خوشبختی

ورای کوچهی بنبست و نیسواری ما

شهریور 1400