آب شدن

آب شوم، آب شوم، رنگ ميِ ناب شوم

گاهِ گل انداختناش، شبنم بيتاب شوم

چرخ زدم گرد سمن تا سخنش با دل من

گل كند آن غنچه دهن سبزه سيراب شوم

رنگ شوم تا بپرم، سر به سياهي سپرم

از دل تاري گذرم، خانهي مهتاب شوم

دنگ روم بر دو هوا تا رهم از خويش، رها

زان رخ انديشهxadنما فرخ و شاداب شوم

رفتم ازين چهر دژم، هرچه كند ور به ستم

عشق ببارد همه دم، سرخوش و سرتاب شوم

چشم خوشش گر نخورد آب كه پايم ببُرد

عشق ز هر جا شمرد بر سر سرخاب شوم

من كه همه دل شدهxadام خويش به دريا زدهام

چون دل شب آمدهام بر گذرش آب شوم

بس كه پرستار جوان دست برآرد به ميان

نرم بگيرد رگ جان بر كف او خواب شوم

رخت دل ابروَشم، ماه، به درياش كشم

تا ز لبش باده چِشم كاسه گرداب شوم

ديده دوانيد كه رو، بر در ما ديده مشو

تازهكشد دل بهگرو، تا كم و ناياب شوم

او كه در آتش نهدم سينهي روشن دهدم

ميزندم يكسره دم جام جهانتاب شوم

شيوهگري ساز مكن دلهره آغاز مكن

شكوه مكن ناز مكن بيش چو سيماب شوم

بهروز_نصرآزاداني