حافظانه

بيا اي بادهگردان جام ما پر كن به سرخواني

كه سختم آيد از مهري كه آغازد به آساني

به بوي نافهاي كآن را گره گه شانه بگشايد

ز تاب موي مشكينش چه دل سازد پريشاني

نيم در خانه جانان به بزم آسوده چون هر دم

دراي كاروان آيد كه سر شد ماه مهماني

روا كن دل نماز از مي گرت پير مغان گويد

كه رهرو آگه است از شيوه و آيين هر خاني

شب تاريك و چشم مات و گردابي هراسانگيز

كجا وارستگان دانند كاي جان بر چه ساماني

همه كارم ز خودكامي به بدنامي كشيد امروز

نهان كي ماند آن رازي كز او باشد سخنراني

مشو پنهان اگر ديدار جانان را هميخواهي

چو ديدي يار جاني به ز هستي روبگرداني

اگر حافظ تنها از واژه هاي فارسي در چگامه هايش بهره مي برد، چه مي شد؟!

تير ماه 98